Verslaafd aan leren: kan dat?

Gisteren opende ik een bibliotheek vol e-learningcursussen die ik mocht bekijken om te zien of dat zou passen bij bepaalde klanten. Dat had ik beter niet kunnen doen want ik kwam de hele dag nergens anders meer aan toe, ik klikte maar door en door.

Het voelde voor mij als Netflix kijken, dat heb ik ook lange tijd niet willen hebben omdat ik wist hoeveel tijd me dat ging kosten. Ik wilde vooral zien hoe professioneel de cursussen waren opgebouwd, welke verschillende leermethoden werden gebruikt, hoe klantvriendelijk het zoeken, openen, afsluiten etc. zou zijn en dat soort zaken. Als je dan toch verder moet klikken zoek je ook maar meteen een cursus die je een beetje aanspreekt en van daaruit klikte ik dus steeds maar verder. Wat interessant, leuke korte tekenfilmpjes er tussendoor, soms iets wat ik wat saai vond maar dat duurde maar kort en hop, ik kon weer verder klikken: verslavend!

Een tijd geleden heb ik een filmpje gedeeld waarin Ali B uitlegde hoe slim het is om alle tijd die je nu besteedt aan Netflix kijken zou besteden aan iets studeren wat je zelf op dat moment interessant vindt, nodig hebt. Als de keuze echter is tussen Netflix en een dik studieboek dan kan ik mij levendig voorstellen hoe moeilijk het dan is om de verstandige keuze te maken. Als je kijkt naar de fantastische manieren waarop je nu ook nieuwe dingen kan leren ligt dat heel anders. Je kan zo veel verschillende vormen van leren combineren.: Ted-talks, magazines, feedback van een senior, webinars en zelfs complete simulaties met een VR-bril waarmee je liggend onder de auto leert om onderdelen te vervangen!

Heb jij al eens ervaren hoe leuk leren met nieuwe methoden kan zijn? En kan je dat gevoel al overbrengen naar je personeel? Ik kom graag mijn enthousiasme delen!

    Geloof jij dat veel mensen niet van leren houden?

    video “ik haat school”, tijdlang favoriete song bij mijn kids

    We weten allemaal dat er veel mensen zijn die niet graag naar school gingen. Betekent dat dan dat ze niet graag willen leren? Hoe kan het dan dat het voor sommige mensen zo’n verschil maakte toen ze naar een andere school gingen? Hoe hebben die mensen dan wel geleerd om zo goed te kunnen voetballen, zelf games te ontwerpen op de computer, zo’n mooie tuin aan te leggen?

    Ik ben er van overtuigd dat iedereen van nature zich graag wil ontwikkelen. Bij veel mensen is er ergens wat betreft leren iets mis gegaan. Als je niet veel aanleg had voor rekenen of taal heb je al een moeilijke start gehad op de basisschool. Of je had heel veel aanleg en inzicht en vond de basisschool zo makkelijk dat je nooit hebt leren leren. Misschien was je vooral een beelddenker en bestonden de boeken alleen uit letters of had je een wilde drukke klas en voelde je je niet veilig.

    Scholen zijn instellingen die veel geld kosten en daar moet men om die reden veel inrichten op de massa. Aangezien er maar weinig mensen echt 100% gemiddeld zijn kunnen er heel veel redenen zijn waarom je na school denkt dat je niet goed kan leren of dat je leren niet leuk vindt. Als dat zo zou zijn en je denkt dat je liever lui dan moe bent: waarom heb je dan als kind leren lopen?

    Ieder mens wil zich van nature graag ontwikkelen. De vraag is alleen welke talenten hij wil ontwikkelen en op welke manier. Waar heeft iemand aanleg voor, wat vindt hij belangrijk om te kunnen of bereiken, welke leerstijl past het beste? En ja, gestimuleerd worden door iemand die betrokkenheid toont doet vaak wonderen.

    Als mensen zelf even niet meer zien dat ze van leren houden is het zo belangrijk om ze daarbij te helpen. In de rol van vader of moeder realiseer je je dat meestal van nature. In de rol van leerkracht voor het overgrote deel tegenwoordig gelukkig ook (de frustraties hierover zijn mij zeker niet onbekend, wellicht voer voor een volgend blog). Hoe is dat in de rol van HR-verantwoordelijke: manager, bedrijfseigenaar of HR-adviseur?

    Je weet hoe belangrijk het is dat je medewerkers blijven leren maar weet je ook hoe je ze daartoe aanzet, en kom je daaraan toe, structureel? Ik heb hier duidelijke ideeën over en help je daar graag bij.

      Visie op personeel van vooruitstrevende nieuwe organisaties

      Vorige week had ik een gesprek met Sam van Gentevoort, eigenaar van Vertaalbureau-Perfect. Via een vacaturetekst had ik ontdekt dat hij een groeiend bedrijf met een  bijzondere organisatievorm had en ik was benieuwd of dit betekende dat hij ook anders tegen de ontwikkeling van zijn personeel aan zou kijken.

      In grote klassieke organisatiestructuren komt er vanaf ongeveer 80 man personeel de eerste HR-adviseur binnen, die zich dan bezig houdt met contracten en verzuim en pas als de organisatie heel groot wordt denkt men na over personeelsontwikkeling op gestructureerde wijze. Een echte Learning & Developmentspecialist zie je zelden bij bedrijven onder de 500 man personeel. Naar mijn idee zou personeelsontwikkeling de kern moeten zijn van goed HR-beleid en ik vroeg me dus af of ondernemers die nu een groeiend bedrijf hebben en buiten de gebaande paden denken die mening met mij zouden delen.

      Het was een bijzonder gesprek. Ik dacht dat bedrijfseigenaren vooral willen dat iedereen leert wat ze moeten leren voor de functie en ik ze mee zou moeten nemen in de gedachte dat mensen vooral zichzelf mogen en kunnen ontwikkelen, dat daar de meerwaarde begint. Het bleek echter eerder andersom. Sam vroeg zich af of mijn idee van een goed opgebouwde inzet van  LMS (Learning Management Systeem) waarbij je de ontwikkeling stimuleert en activeert niet te sturend zou zijn. Beinvloed je mensen dan niet te veel en moet je dat wel willen als bedrijf?

      Ik had het wellicht kunnen weten. Op zijn website stond al wel dat hij geloofde in betekenisvol ondernemen, het VBP-model, winstdeling, Semco en een visie gebaseerd op waarden, zie www.vertaalbureau-perfect.nl. Misschien kwam het doordat ik naar zijn website keek naar aanleiding van een vacature en ook daarin wordt een bedrijf vaak mooier geschetst dan het is. Ik had echter iemand tegenover me die echt op een andere manier naar de wereld en naar ondernemen keek. Ik was dat onder ZZP-ers al wel meer tegengekomen maar zag vaak dat MKB-ers onder een zodanige druk kwamen te staan dat ze toch snel terug grepen op oude methoden.

      De vraag of een LMS de ontwikkeling niet te veel zou sturen had ik niet verwacht. Uiteindelijk is het antwoord daarop hetzelfde als bij een werkgever die liever wil dat medewerkers alleen maar leren wat hij wil. Je bepaalt zelf de keuze en de inrichting van je systeem. Waar het wat mij betreft om draait is dat je structureel aandacht hebt voor de ontwikkeling van je medewerkers.

      Een punt is ook of die ontwikkeling dan niet hun eigen verantwoordelijkheid is. Eigen verantwoordelijkheid is juist een reden om het niet af te laten hangen van allerlei omstandigheden maar het structureel en actief aan te bieden. Natuurlijk blijf je daarbij ook steeds in gesprek met de medewerker. Zoals ik ook met Sam van Gentevoort weer gemerkt heb: niets zo inspirerend als een goed gesprek. Wil je meer weten over hoe je personeelsontwikkeling kern kan laten worden van je HR-beleid en dit structureel kan stimuleren en activeren? Bel of mail me voor een gesprek, wie weet inspireert het je.

        E-learning, LMS: de Bomen, het Bos en de Beauty

        e-learning

        Online systemen om te leren en het geleerde bij te houden bieden een wereld aan mogelijkheden. Een wereld waar ik super-enthousiast van word en wat ik bijna niet uit kan leggen.

        Bij online leren denk ik aan e-learingcursussen, sytemen om zelf e-learingcursussen te maken, om micro-learing aan te bieden, systemen om bij te houden wat iemand geleerd heeft, Learning Managementsystemen (LMS), Learning Management Content Systemen (LCMS) maar ook aan tutorials op youtube, aan Ted-Talks. De digitale wereld heeft zoveel mogelijk gemaakt dat het appeltje eitje zou moeten zijn voor iedereen om zijn persoonlijke talenten online te ontwikkelen ofwel online uit te zoeken waar dat offline kan.

        Elke HR-adviseur weet hoeveel weerstand je kan verwachten als je in het kader van een organisatieverandering mensen wil omscholen. Elke vader of moeder weet dat het concept “school” bij veel kinderen weerstand oproept. Maar hoe vaak heb jij weerstand ervaren als je iemand een filmpje wilt laten zien? Wie wil er op een beurs allemaal graag in een simulator proberen een vliegtuig te besturen? Dat is ook leren of, als je dat prettiger vindt klinken, ontwikkelen.

        Stel je voor dat je jezelf kan ontwikkelen op een manier die bij jou past. Dat je niet per definitie naar een school moet in een klas met 30 anderen en een juf die strak het systeem volgt omdat ze anders overspannen raakt of bang is iets fout te doen maar dat je mag leren waar jij op dat moment aan toe bent in jouw tempo. Stel je voor dat de ene persoon iets mag leren van iemand die iets in de praktijk voordoet en de andere via een e-learningcursus lekker thuis. Stel je voor dat niet de organisatie waar je werkt kiest in welke vorm jij leert maar jij zelf (want helaas, zorgorganisaties kiezen nu massaal voor e-learningcursussen en technische kleine bedrijven vaak voor voorbeeldleren…). Stel je voor dat iemand zelfreflectie na inhoudelijke feedback ook als leren beschouwt, dat je kan gamen om te leren, dat youtube-fimpjes kijken wordt beloond met diploma’s.

        Lange tijd was geïndividualiseerd leren veel te duur. Leren is tot op de dag van vandaag sowieso nog steeds duur, probeer maar eens op latere leeftijd je spontaan, zonder hulp van werkgever om te scholen. Zo langzamerhand komt daar echter gelukkig een kentering in. Een taal leren kan al gratis op duolingo.com en er zijn plannen om complete masteropleidingen gratis te maken. E-learning maakt eigen tempo en eigen moment mogelijk terwijl het nog goedkoper is dan een klas van 30 tegelijk bij elkaar zetten. De overkoepelende systemen maken het mogelijk om voorkeursleerstijlen te onthouden en actief aan te bieden. Zoals bol.com en Netflix je nu aangeeft welk product of programma wellicht ook bij je zou passen kunnen leersystemen dat ook.

        Een mens wil van nature niets liever dan zijn talenten ontwikkelen. Als ik zie wat er technisch inmiddels mogelijk is zie ik een wereld voor me waarin mensen dat dan ook daadwerkelijk en met plezier gaan doen. Dat is een wereld waaraan ik graag wil bijdragen. Ik zou managers en collega-HR-professionals willen oproepen zich ook te gaan verdiepen in de vele mogelijkheden en als je vragen hebt of je hebt iets geweldigs gevonden, ik kijk graag met je mee.

         

          Werk jij liever met jonge honden of schapendoesjes?

          jonge honden

          Ik wil graag enthousiaste mensen om me heen om samen keihard mee te werken. Lekker werken op de inhoud, geen politiek gedoe en ander aangeleerd gedrag, gewoon als spelen. In een personeelsadvertentie staat dan: “jonge honden gevraagd”. Wat is jong?

          Een puppy wil bijna altijd wel spelen, hoogstens een goldener retriever kan gemiddeld wat saai zijn (ja, bij honden mag je zonder problemen op ras discrimineren).Als ze echter een jaar oud zijn wordt het bij veel honden al minder en na 2 jaar zijn er nog maar weinig die echt superenthousiast altijd willen spelen. Mijn schapendoes wil echter altijd spelen. De vorige is 14 jaar geworden en werd in het laatste jaar nog voor pup aangezien.

          Ik kan mezelf ook niet voorstellen dat ik op een dag zo oud word dat ik niet meer zou willen spelen of werken. Ik wil steeds weer nieuwe dingen ontdekken, leren en vind het heerlijk om samen met anderen iets moois op te bouwen. Ik kan me niet voorstellen dat ik daarin anders ben dan anderen omdat ik zie dat elk kind dit van nature wil. Toch vraag ik me soms wel af of dat wel helemaal klopt. Zijn die mensen die zuchten en steunen tijdens het werk of er uitgeblust bij zitten tijdens een gesprek in wezen hetzelfde en is er gewoon op dat moment of ergens onderweg iets mis gegaan? Of is het gewoon een ander ras (en bij mensen bedoel ik dan persoonlijkheid voordat iemand hier foute dingen van gaat denken) en hebben sommige mensen gewoon na hun jonge jaren alleen nog maar behoefte aan meer rust, afbouwen en hoort er dat gewoon bij?

          Als dat laatste het geval is: waar vind ik dan mijn collega-schapendoesjes? Ik kan wel met jonge honden gaan werken maar die worden zo snel oud.

          Ik blijf liever geloven in het idee dat een mens van nature graag wil spelen en werken. Misschien niet allemaal tot hun honderdste en er zijn vast uitzonderingen maar gemiddeld genomen, als je aangeleerd en afgeleerd gedrag wegpoetst, willen mensen dat. Als ik kan laten zien hoe leuk werk kan zijn en mensen in contact kan brengen met hun drijfveer dan worden het weer levendige mensen met enthousiasme en persoonlijkheid, jonge honden ongeacht hun leeftijd.

          En ja, het allerliefst speel ik met collega-schapendoesjes.DagnaPup

            Ikigai: Wat is jouw reden om ’s morgens op te staan?

            ikigai
            Een vriendin van me zei vorige week: werken is misschien wel gezond maar een baan niet. Gisteravond zag ik weer een stukje over de blue-zones, de vijf gebieden op aarde waar mensen beduidend langer leven. Daarin kwam aan de orde dat naast voeding, beweging en zon “ikigai” een belangrijke factor is om oud te worden. Ikigai betekent letterlijk: dat waar je ’s morgens voor op staat.

            Gezond oud worden, zonder medicijnen,ziektes, invaliditeit e.d. 90 of 100 jaar worden, wie wil dat nou niet? Dat we daarvoor gezond, meer plantaardig, moeten eten en meer bewegen, dat weten we allemaal wel en soms doen we ook ons best om dat te verbeteren. Hoeveel mensen staan er echter bij stil hoe belangrijk je “ikigai” is? Weet jij waar je ’s morgens voor op staat? En wat betekent dat eigenlijk?

            In de voorbeelden van de blue zones zag je veel ouderen die nog groente aan het verbouwen waren, een dame van 90 jaar die nog dagelijks in fruitbomen klom om vruchten te plukken en een hartchirurg die tot zijn95e (!) fulltime werkte. Ze hadden elke dag een doel, er moest iets gebeuren. Nu klinken deze werkzaamheden ook vrij logisch als redenen waarom iemand ’s morgens opstaat maar hoe werkt dat in de huidige maatschappij met industrialisering, automatisering, mondialisering? Kan werk aan de lopende band ook een reden zijn om ’s morgens op te staan of moet je dan je levensdoel zoeken naast je werk?

            Werk kan voor mij in vele vormen bestaan. Het kan gaan om werk in loondienst of als zelfstandige met een eigen bedrijf, het kan gaan om vrijwilligerswerk maar ook om alle andere vormen van onbetaald werk zoals je volkstuin of het huis schoonmaken. ‘Brood op de plank’ brengen voor de familie wordt wellicht het duidelijkst herkend als reden om ’s morgens op te staan. Een ander voorbeeld dat door velen herkend en erkend wordt is het werk van moeders (en vaders natuurlijk); voor veel mensen een belangrijke reden om ’s morgens op te staan. Of je je ‘ikigai’ kan vinden in werk in loondienst of met een eigen bedrijf is de vraag, dat hangt er van af wat jou drijft, wat jij wilt. Ikigai is in ieder geval meer dan ‘alleen maar werk’.

            Dat je het werk doet dat bij je past en omgekeerd, dat werk gedaan wordt door degene bij wie dat past, vind ik al jarenlang van groot belang. Met het blue-zones verhaal wordt aangetoond dat werk (in de brede zin van het woord) de levensverwachting aanzienlijk kan verhogen. Wil je de volgende keer dat je nadenkt over gezonder eten en meer bewegen je ‘ikigai’ ook eens op het lijstje zetten?

            Als ik je daarbij kan helpen worden we misschien wel allebei 100!

              Worden jouw ambities ook gefrustreerd?


              Wil jij ook soms zoveel meer en zoveel sneller dan je omgeving? Krijg je die baan of promotie niet terwijl je zeker weet dat je het heel goed kan? Of ben je werkgever en wil je met je bedrijf graag iets neerzetten maar schiet het niet op met die werknemers? Zat die werknemer weer online kleding te kopen onder werktijd? (ja echt, 40% van de online aankopen schijnt tijdens kantoortijd te gebeuren!)

              Dat kan toch geen kwaadwillendheid van die werknemer zijn? Op een uitzondering na mag je er toch van uit gaan dat die ook liever een baan heeft waarbij de tijd voorbij vliegt. En die werkgever die jou geen promotie geeft of dat project niet laat doen? Zal hij geen gebruik willen maken van je talenten? Had jij moeten leren je talenten beter te promoten? Of zou die werkgever zijn systemen ook eens anders in kunnen richten zodat hij je talenten ziet zonder dat je ze van de daken schreeuwt?

              Misschien wil je gewoon te veel. Er is nu eenmaal werkloosheid, er is er maar één nodig voor die baan of dat project. En als werkgever kan je in een netwerkclub meer dan genoeg andere werkgevers ontmoeten die ook wat te klagen hebben over hun werknemers. Het kan gewoon niet anders, het gaat al jaren zo.

              Het advies wat ik het meest heb gehoord in mijn leven is om ‘gewoon’ te doen. Alles wat afwijkt, ook al is het positief, kan je maar beter niet laten merken. Daarbij is het belangrijk dat je je niet te druk maakt over van alles, je moet niet te veel willen, laat het van je afglijden,  je kan de wereld nu eenmaal niet in je eentje veranderen.

              In de jaren ’80 ging het duo Spaan en Vermegen al op zoek naar de gewone man, ze hebben hem niet gevonden. Dat is maar goed ook, stel je voor dat iedereen hetzelfde was en niemand zijn nek durfde uit te steken, dan had je nu deze blog niet kunnen lezen via internet in wordpress.

              Toen ik als kind het verhaal hoorde over een vrouw die zat te huilen achter haar bureau omdat ze echt niet nog meer bouquet-reeks-boekjes wilde lezen heeft dat diepe indruk gemaakt. De angst dat je je als volwassene nog steeds zo zou moeten vervelen strookte niet met mijn ideaalbeeld dat je ‘later als je groot bent’ toch je eigen leven kan inrichten. Het ongeloof omdat daar toch niemand beter van wordt heeft me diep aan het denken gezet. De overtuiging dat dat anders moet en de wil om dat te veranderen heeft me in het personeelsvak gedreven.

              Zo logisch als het klinkt, zo weerbarstig is de realiteit. De bouquet-reeks is vervangen door online kledingwinkels. Ook ik schrijf deze blog vanuit een recente ervaring. Soms ligt het aan omstandigheden en dan moet ik meer geduld hebben. In andere gevallen vertrouw ik vooral op adviezen zoals: doorzetten, als het niet linksom kan dan rechtsom proberen en ga na of je wel de juiste mensen om je heen hebt.

              Wil jij jezelf of je bedrijf graag verder ontwikkelen? Wil jij ook liever een creatief idee hoe je het rechtsom probeert dan horen dat je je ambities bij moet stellen? Ik help je graag je ambities waar te maken.

                Hoe kom je boven het geschreeuw uit als je die baan of dat mooie project wilt?

                Erger jij je ook regelmatig aan mensen die altijd maar aan het woord zijn terwijl ze zo weinig te melden hebben? Ik wel. Maar ja, zij worden wel gevraagd voor die leuke opdracht of baan en jij niet. Moet jij dan ook zo worden?introverthoofd

                In al die artikelen en goedbedoelde adviezen krijg je maar steeds te horen dat je jezelf moet laten zien, moet laten horen om in beeld te komen voor die baan of opdracht. Dat doen extraverte mensen ook en het legt ze bepaald geen windeieren. Moet je dan leren van de ‘best practices’ en dat gedrag kopiëren?

                Misschien dat je dat best kan leren. Introverte mensen zijn vaak intelligent genoeg om een heleboel gedrag dat niet echt bij ze past toch aan te kunnen leren. Vaak zal het dan ook best wel enigszins werken. Je bent dan echter vaak niet bepaald trots op jezelf. Je vindt eigenlijk dat je alleen wat moet zeggen als je ook echt iets te melden hebt en wilt niet de aandacht op jezelf vestigen om de aandacht. Daar word je helemaal niet blij van. Eén ding is zeker, met kopieergedrag laat je niet bepaald de beste versie van jezelf zien.

                Maar hoe doe je het dan wel? Hoe kom jij in beeld voor die baan of opdracht als je er helemaal niet blij van wordt om de aandacht op jezelf te vestigen? Je hebt wel een mening over allerlei zaken die jouw vakgebied betreffen maar die hoeft natuurlijk ook niet zomaar bij iedereen in goede aarde te vallen. Misschien gooi je daarmee alleen maar je eigen glazen in? Je hebt vaak een heleboel gedachten en vragen  maar omdat je zelf je ei daar nog niet over gelegd hebt zeg je maar niets.

                Als introvert ben je altijd op zoek naar nog meer informatie zodat je mening/ standpunt/ presentatie nog gefundeerder kan worden. Waarom vraag je dan niet naar deze informatie? Door vragen te stellen word je niet alleen wijzer maar laat je ook zien welke gedachten er bij jou leven over het onderwerp. Door vragen te stellen kom je ook in beeld.

                Misschien ligt het aan mijn vakgebied maar ik krijg vaak als compliment dat ik precies op het juiste moment de juiste vragen stel. Daarmee help ik anderen weer verder met hun gedachten. En ja, soms zijn het ook hele kritische vragen en lastige vragen. Dan krijg ik het niet terug als compliment maar zie ik het wel terug in het resultaat.

                Mijn vraag van vandaag aan jou; waarover wil jij als introvert meer lezen als het gaat om je zoektocht naar werk dat bij je past?

                  Wat is het talent van jouw kind (in je)?

                  kindertalentkaartjesTalenten heb je in aanleg in je. Het ene talent ontwikkel je beter en uitgebreider dan het andere, vroeger of later, afhankelijk van wat je onderweg in je leven tegenkomt. Weet jij nog welke talenten je als kind had?

                  Mijn zoon kwam eens thuis van de basisschool met een blaadje waar enkele klasgenoten op hadden geschreven welke talenten ze bij hem herkenden. Hij kan b.v. heel goed met lego bouwen en goed ‘meisjes vangen’. Als moeder was dat laatste nieuw voor mij en zie ik weer heel andere talenten. Ik vind het geweldig om na te gaan hoeveel mogelijkheden er nu nog voor hem zijn. Misschien gaat hij in Legoland werken, misschien gaat hij als engineer mooie of nuttige dingen ontwerpen, of maakt hij mooie kunst met metalen en edelstenen of wordt hij een goede verkoper.

                  Weet je nog welke talenten jij als kind had? Waar speelde je graag mee als kind? Welke rol nam je in ten opzichte van je vriendjes? Wat vond je op school leuk om te doen? Welke sporten deed je? Welke cadeautjes vroeg je aan sinterklaas? Wat herinneren je ouders zich als iets waar jij sneller mee was, beter in was dan andere kinderen? Kon je snel fietsen, goed tekenen, veel lezen, vroeg tellen, goed puzzelen, had je bijzondere humor, kon je makkelijk vriendjes maken?

                  In mijn loopbaanadviestrajecten heb ik voor iedereen weer een ander pakket aan instrumenten maar de levenslijn komt vrijwel altijd in één of andere vorm aan bod. Steeds weer merk ik dat de talenten uit de kindertijd een heel belangrijke kern vormen. Logisch ook want de talenten die je nu hebt had je in de basis toen al in je. Misschien ga je ze nu pas (verder) ontwikkelen of ga je met dezelfde talenten andere dingen doen. Terug naar de basis vormt in ieder geval een stevig fundament voor je toekomstige loopbaan.

                  Ik ga nu de talenten van mijn kinderen eens beschrijven, wie weet hebben ze er later wat aan als ze voor een studie of loopbaanleuze staan. En jij, kan jij je jouw talenten als kind nog herinneren?

                    Samenwerken: iets voor introverten?

                    Samenwerken vind ik het leukste wat er is. Heeft dat met introvert zijn te maken? Naar mijn idee wel.

                    Introverten houden niet van geneuzel over koetjes en kalfjes. Ze praten liever over de inhoud. Nu bestaat mijn werk als HR-adviseur natuurlijk uit heel veel praten. Als ik mag kiezen of ik op iemand afstap om gewoon wat te kletsen of dat ik naar iemand stap die een gesprek met mij heeft over een nieuw ploegensysteem, verzuimproblematiek of de gevolgen van de nieuwe ontslagwet dan weet ik het dus wel. Samen met een manager of een collega-HR-professional naar een oplossing zoeken vind ik geweldig, tien keer beter dan geklets over het weer.huttenBouw

                    Nu heeft het weer zeker mijn belangstelling en ga ik in de pauzes e.d. ook wel op zoek naar onderwerpen van gezamenlijke belangstelling. Dat levert ook zeker vaak een leuk gesprek op of zinvolle informatie. Als je echter samen werkt weet je al wat je gezamenlijke belangstelling is, namelijk dat werkdoel bereiken.

                    Zo vind ik het ook echt leuk om iemand te helpen schilderen. Niet nodig om een goed gesprek te voeren, het mag als het er van komt maar de dag is in ieder geval geslaagd als je samen het schilderwerk af hebt. Waar een extravert ook een geslaagde dag heeft als het werk niet af is maar het wel gezellig was zal de introvert zich dan hebben geërgerd aan dat vele geklets.

                    Naast dat gezamenlijke werkdoel hebben mensen dan soms ook nog een eigen doel. Ze willen de voetbalwedstrijd als team wel winnen maar dan het liefst zelf wel de goal maken of zelf zo min mogelijk ervoor lopen. Dat kan soms lastig zijn maar daarin verschillen introverten niet veel van extraverten. Iedereen vindt dat lastig, veel extraverten hebben meer verbaal geoefend om er wat van te zeggen maar geloof me, ik ben verbaal zeer vaardig maar ook dat helpt niet altijd. Het belangrijkste is dat je het gezamenlijke doel steeds allemaal helder voor ogen hebt en daar echt voor gaat.

                    Als je samen een boomhut wilt bouwen en je hebt de juiste groep mensen bij elkaar dan kan je nog wel wat discussies en misverstanden hebben maar dan is het toch geweldig om te doen. Samen werken is voor mij toch zoiets als samen spelen.