Duurzame inzetbaarheid of wegwerpmensen

Duurzame inzetbaarheid is een onderwerp dat me de laatste tijd enorm bezig houdt. Vaak krijg ik dan in een eerste reactie te horen “duurzaam” is een modewoord. Nou, dat hoop ik dan maar niet.

Nu geloof ik op heel breed vlak in duurzaamheid. Ik heb bijvoorbeeld een voorkeur voor biologische groenten en erger me als mensen vooral heel veel kleding willen kopen bij de H&M van een kwaliteit die ze na een paar keer dragen weer weg kunnen gooien. De aarde uitputten met pesticiden voor snelle groei van groente en katoen waarvan dan weer een groot deel bij het afval belandt is blijkbaar goedkoop. Zo is het tegenwoordig in veel gevallen ook goedkoper om een apparaat dat kapot is te vervangen door een compleet nieuw apparaat dan de kapotte onderdelen te repareren of vervangen. Nu mijn 16-jaar-oude vaatwasser kapot is vrees ik dat ik daar ook aan mee ga doen. De besparing voor ons vandaag beperkte budget is belangrijker dan de aarde op lange termijn en dus doen we massaal mee in de wegwerpmaatschappij.

Bij duurzame inzetbaarheid gaat het om mensen. De rekensommetjes voor duurzaam inzetbare medewerkers zijn wat lastiger te maken dan voor een vaatwasser. Als je een medewerker van een jaar of vijftig ontslaat kan je nog wel nagaan wat dit kost aan ontslagpremie maar alle andere kosten zijn voor een groot deel onzichtbaar. Hierdoor kan de indruk ontstaan dat het goedkoper is om mensen op een gegeven moment te laten gaan dan tijdig te investeren in duurzame inzetbaarheid. Want ja, als het goedkoper is om voor een wegwerpmens te kiezen….

Als je de rekensommetjes goed en volledig maakt is het gelukkig goedkoper om aan duurzame inzetbaarheid te werken. Een belangrijk argument, zeker in Nederland. Daarbij zorgt de huidige arbeidsmarkt en de nu concrete AOW-leeftijd van 67 jaar ervoor dat het belang bij mensen om aan duurzame inzetbaarheid te werken groter is geworden. Als je dat vergelijkt met de gevolgen van niet-duurzame producten zie je dat deze vaak minder zichtbaar zijn, namelijk aan de andere kant van de wereld buiten het oog van toeristen en voor ons pas op lange termijn merkbaar. Het grootste verschil in duurzaamheid van medewerkers met o.a. groentes, kleding en vaatwassers blijft natuurlijk dat we het niet over producten hebben maar over MENSEN.

Duurzame inzetbaarheid en employability leken jarenlang modewoorden in HR-land, nu de gevolgen dichtbij komen en zichtbaar worden gaan gelukkig steeds meer organisaties hieraan werken. Duurzaam gaat over lange termijn dus dat komt vanzelf dichterbij, de kunst is vooral om dat zo snel mogelijk zichtbaar te maken. Als je het zo beschouwt, hoe kan “duurzaam” dan een modewoord zijn?

Voor geïnteresseerden bij deze een link naar een duidelijk filmpje dat ik op Youtube vond over het belang van duurzame inzetbaarheid, o.a. met Aukje Nauta, hoogleraar employability.

Duurzame inzetbaarheid-Verder kijken dan je volgende baan

    In de winter van je werk

    We zitten nog in de sneeuw maar blue Monday is geweest en het voorjaar komt eraan. Dan heb ik het dus over het weer en niet over het werk. Voor zover mensen al geloven dat dit een crisis is die in een golfbeweging voorbij trekt (de meningen verschillen) lijkt het er niet op dat dat dit jaar gaat gebeuren. Wel voor individuele personen, daadwerkelijk of gevoelsmatig, maar niet in de algemene (Nederlandse) wereld om ons heen.

    Wat het weer betreft is de wereld om ons heen wit en stil. Dat is prachtig natuurlijk en ik begrijp al die liefhebbers ook best. Maar ja, het is dan ook meteen zo koud en de wegen zijn zo glad. Ik krijg dan het gevoel dat ik binnen wil blijven, extra veel behoefte om in mijn comfortzone te kruipen. Alles zo veilig mogelijk houden, warme chocomelk drinken en beschermende vetlagen kweken. Natuurlijk weten we met ons verstand inmiddels allemaal wel dat extra eten voor de winter in de huidige werkelijkheid al lang niet meer nuttig is maar ergens diep van binnen denk ik daar toch anders over.

    Ik verlang naar beter weer, dan kom ik weer in beweging. Ik maak plannen om weer lekker einden te gaan wandelen, opnieuw te beginnen met hardlopen, mensen te spreken waar ik met de huidige gladheid liever niet naar toe rijd. Natuurlijk, als ik dat allemaal nu zou doen zou ik het een stuk warmer krijgen en niet meer zo aan die kou denken. Dat snap ik echt wel met m’n verstand, maar ergens diep van binnen denk ik daar toch anders over.

    Dat soort mechanismen merk je ook op het gebied van werk. Voor mij zijn veranderingen op het gebied van werk vooral boeiend maar voor veel mensen werkt dat anders. Ze snappen met hun verstand wel dat zekerheid niet in een vast contract zit, dat meer beweging meer zekerheid biedt, maar ergens diep van binnen denken ze er toch anders over.

    Het extra eten voor de winter was denk ik voor de meeste lezers alleen voor hun grootouders en de generaties daarvoor nuttig. Dat kan aldus voor een deel (onbewust) zijn overgedragen of het zit via de evolutie nog in onze genen, maar is voor onszelf nooit echt nuttig geweest. Het vasthouden aan een vast contract en daar veiligheid in zien was voor een groot deel van de huidige beroepsbevolking aan het begin van hun loopbaan nog nuttig en werd zeker door hun ouders nog aangeraden. Toch vinden we dat ze nu hun zekerheid moeten zoeken in hun eigen employability (het vermogen om een baan te krijgen en behouden).

    De theorie over employability en duurzame inzetbaarheid mag dan in de HR-vakkennis al wel uit de vorige eeuw stammen, ik vind het niet zo vreemd dat daar in de praktijk nog veel aan moet gebeuren. Je zal maar in de winter van je werk zijn.

      nieuwe agenda

      Vanmorgen wilde ik weer een afspraak voor februari in mijn agenda noteren. Hoogste tijd om toch eens door te pakken en de vulling van mijn agenda 2012 eruit te halen en te verwisselen voor die van 2013. Ik heb namelijk nog zo’n ouderwetse papieren succesagenda. Heerlijk, met veel ruimte voor aantekeningen en met van die leuke weetjes erin zoals de schijngestalten van de maan en allerlei afkortingen.

      Het nadeel van zo’n agenda is wel dat de ruimte beperkt is ten opzichte van een digitale agenda. Dat betekent dat de info van 2012 er echt uit moet. Nu ben ik altijd geneigd om dat nog even te bewaren in het doosje van de nieuwe. Met het idee dat ik het altijd nog terug kan vinden leg ik het dan makkelijker aan de kant. Toch is het misschien goed om er dit jaar eens doorheen te bladeren.

      Ik had verwacht dit jaar al meer te hebben bereikt dan waar ik nu sta op zakelijk gebied. En ja, daar zijn verklaringen voor maar ach, daar word je ook niet vrolijker van. Toen ik echter bij het leeghalen de aantekeningen zag bij waar ik in december vorig jaar nog mee bezig was werd ik wel weer vrolijk.

      Ik denk dat ik vanavond maar eens lekker uitgebreid door die agenda ga bladeren alsof het een foto-album is. Even stilstaan bij hoeveel ik het afgelopen jaar heb gedaan, meegemaakt en geleerd, dat is niet niks. Een belangrijk loopbaaninstrument is bij mij de succesverhalen. Stilstaan bij de successen uit je leven en daar lering uit trekken. Dan mag ik natuurlijk niet vergeten om stil te staan bij de successen en succesjes die ik het afgelopen jaar zelf heb geboekt. Als ik dat allemaal op een rijtje zet en de kerstlampjes en kaarsjes erbij zie, dan voel ik me bijzonder dankbaar.

        Starten met social media

        Afgelopen week ben ik naar een workshop “starten met social media” geweest. Jarenlang vond ik Hyves een beetje onzin. Een tijd geleden ben ik op Linkedin gegaan . Om verder te gaan naar Facebook moest ik toch nog even een drempeltje over. Een korte workshop leek me daarvoor wel handig.

        Het doel van de middag is zeker behaald (waarvoor dank aan Bert Breukers, de trainer en natuurlijk de medecursisten). Ik ben weer een drempel over en ga me verder begeven op het pad van social media. Als ondernemer krijg ik ook steeds het nut en de noodzaak hiervan te horen. Ik vraag me af of sollicitanten dit ook voldoende horen. Wordt deze vraag ook gesteld als je een WW-uitkering aanvraagt? P&O-ers en recruiters kijken er wel naar. Ik moet eerlijk bekennen dat ik dat zelf een paar jaar geleden ook nog niet deed maar ja, toen had ik uiteraard gelukkig wel een jongere collega die het me liet zien. Buiten dat, het grootste nut is natuurlijk vooral het netwerk dat je op die manier in kan zetten om de baan te vinden die bij je past.

        De cursus begon met een geweldig filmpje. Feitelijk was daarmee het doel behaald en was ik de drempel over.   Het filmpje is 2 jaar oud en dat betekent in dit tijdperk sterk verouderd. Toch denk ik dat ik het nog vaak zal laten zien aan loopbaankandidaten.

        Bij deze deel ik het graag. De link:over de drempel van social media

          Sonja Barend

          Afgelopen weekend was Sonja Barend in College-Tour. Dat vond ik een goede reden om het programma op te nemen (nee, ik ga niets zeggen of je de aflevering met Holleeder ook had moeten zien). Gisteren heb ik het bekeken.

          Sonja was één van de “helden” uit mijn jeugd. Ik kan me in werkelijkheid niet meer echt veel van haar programma’s herinneren maar wel van mijn indruk van haar persoon.  Ze was bijzonder kritisch, stelde scherpe vragen, had een zeer breed publiek en de grootste verscheidenheid in gasten en onderwerpen en kon voor veel bijzondere zaken begrip opbrengen, pittig beginnen en mild eindigen.  Toch denk ik niet dat dat beschrijft wat haar voor mij zo bijzonder maakte. Je kon zien dat ze veel zelf deed aanhaar programma, ze presenteerde het niet alleen, ze was het brein erachter, ze stond duidelijk aan het stuur. Je kon zien dat ze een doel voor ogen had, ze wilde met haar programma een bijdrage leveren om de wereld op haar manier te verbeteren. In mijn ogen was ze een voorbeeld van een sterke vrouw.

          Overigens kon ik me wel één aflevering specifiek herinneren, precies dezelfde als de in CollegeTour besprokene, die met Stanley Mes. Ik heb misschien wel wat twijfels gehad of dat wel moest kunnen maar herinner me vooral dat ze zoveel lef had dat ze dat durfde.  Misschien omdat het me zelf nogal eens aan lef ontbrak?

          Het mooie vond ik dat Sonja in College-Tour aangaf wat haar drijfveer was geweest. De tweede wereldoorlog, de Jodenvervolging en alles wat zij daar van had meegekregen  heeft haar gedreven om te doen wat ze deed.  Als je dat hier zo leest denk je misschien ja, ja. Als je haar echter hebt gezien, de passie en emotie waarmee ze dat jaren later nog vertelt, dan weet je dat het zo is. Dan snap je waarom ze zo betrokken en bevlogen niet voor het programma werkte maar het programma was. Dan snap je waarom ze zo’n succes was.

          En ja, ze heeft er ook hard voor gewerkt. Vind je dat hard werken nog niet zo aantrekkelijk klinkt als manier om veel succes te krijgen? Dan heb je misschien je drijfveer nog niet echt gevonden.

            loopbaanadvies van een dier op werelddierendag

            Vandaag is het Werelddierendag. Even wat extra aandacht voor je huisdier, een bijdrage voor de dierenbescherming doneren en natuurlijk een mooie dag om eens geen dier te eten.

            Wat heeft dit nu te maken met loopbaanadvies? Misschien denkt u nu dat ik trainingen ga aanbieden met mijn hond. Zoals sommigen van jullie zullen weten heb ik namelijk een schapendoes. Nu zijn er tegenwoordig steeds meer trainingen waarbij je, in navolging van de paardenfluisteraar, een spiegel voorgehouden krijgt door je hond. Ook vandaag kwam er weer een aanbod voorbij waarbij je de kernkwadranten van Offman kan doorlopen met de hulp van een hond. Ondanks dat een schapendoes zeer goed trainbaar is en natuurlijk bijzonder intuïtief begeleid ik dit toch liever zonder hond.

            Het verband tussen loopbaanadvies en een dier komt van Ad Hoogendijk, een bekende naam onder loopbaanadviseurs. Ik heb les van hem gehad en hij heeft ook het koersonderzoek ontworpen, de basis van waaruit ik werk. Hij geeft aan dat hij het vak van loopbaanadviseur deels heeft geleerd van zijn teckel. Dat klinkt wellicht vreemd maar de uitleg vind ik geweldig. Een teckel rent voortdurend zijn eigen ‘wil’ achterna. Als een teckel blaft, dan blaft hij. Hij schrijft niet eerst een blafbeleid en doet hiervan verslag in een blafnota. De blaf komt uit het buikje en komt ongecensureerd naar buiten en klinkt. De teckel is dus steeds authentiek.  Mensen daarentegen beschikken over honderden mogelijkheden om niet te doen wat we willen en wel te doen wat we niet willen. Als je dan op den duur niet meer weet wat je echt wilt heb je een loopbaanadviseur nodig.

            De natuur is wat dat betreft voor mij ook een goede raadgever. Bij de hondentraining van mijn eerste schapendoes kreeg ik veel inzichten over leren en motivatie. Van kinderen kan je oneindig veel meer leren dan ik hier in enkele woorden kan beschrijven. En als ik het allemaal even niet meer weet kijk ik naar wat wijze bomen aan de tuindorpvijver . Ik zet mijn schapendoes dan ook vooral in bij loopbaanadvies door eens even lekker met hem te gaan wandelen, de kracht van de natuur op me in te laten werken en daarna alles weer helderder te zien.

            Vandaag heb ik niet echt het gevoel dat ik die wandeling nodig heb maar ga ik toch maar extra lang, vanwege Werelddierendag. In ieder geval is mijn hond dan blij en wie weet wat het mij weer brengt.

              Storm

              De afgelopen dagen hebben we al flinke herfstwinden gehad en ook voor vandaag wordt er weer veel regen, wind en onweer voorspeld. Zo’n storm voel ik nu ook in mijn hoofd.

              Als ondernemer mag je steeds zelf uitzoeken wat je gaat doen. Je hebt je afspraken, die bereid je voor en daarbuiten is veel vrijheid. Fijn natuurlijk maar niet altijd even gemakkelijk. Je mag zelf je richting bepalen: Ga je je verder focussen of meer generaliseren? Samenwerken of alleen? Thuis werken, op kantoor of bij Seats2meat? Bloggen, twitteren of allebei? Via bureaus je diensten aanbieden of zelf? Je kennis als dienst aanbieden of in een product stoppen?

              Zo zijn er nog veel meer vragen te bedenken en nog heel veel meer antwoorden. Je kan namelijk niet alleen kiezen tussen alle gangbare vragen maar ook heel veel creatieve antwoorden bedenken die bij mij dan vaak weer alleen maar meer vragen oproepen. Dat is natuurlijk ook vakidiotie. Ik ben nu eenmaal goed in het stellen van vragen die je aan het denken zetten en ja, die stel ik dan ook aan mezelf. Zo werd ik deze week ook weer op een idee gebracht dat via vragen en antwoorden weer meer vragen opriep en zo flink in m’n hoofd is gaan waaien.

              Bij een echte storm buiten zet ik vast wat ik echt graag wil behouden. Vervolgens neem ik alle indrukken in me op, soms met wat angst, gemengde gevoelens over de regen en vooral met veel verwondering over wat de natuur teweeg kan brengen. Als de storm is gaan liggen ziet de wereld er weer een beetje anders uit. Dan kan je rustig rondkijken naar wat je vast hebt gezet en of er nog mooie takken zijn voor de hond of kastanjes voor op tafel.

              Klinkt heel wijs natuurlijk maar in mijn hoofd stormt het nog gewoon verder.

                Klussen

                Dit keer geen blog over hoe veranderingen van je persoonlijk leven doorwerken in je werk of vice versa maar hoe je met werk tot verandering komt.

                Dit weekend was dat voor mij namelijk lekker concreet. Ik heb dit weekend samen met mijn man een kamer behangen met glasvezelbehang en vervolgens gesausd. Weinig tijd dus om andere dingen te doen maar, dacht ik, ik ga hier leuk een blog over schrijven en laten weten hoe bevredigend het is om met veel spierpijn van ongewone bewegingen zo’n concreet resultaat te zien.

                Helaas is het resultaat tot noch toe een vlekkerig geheel. Waarschijnlijk te weinig lijm gebruikt. Wel spierpijn, wel concreet resultaat maar bepaald niet bevredigend.

                Toch was het al met al wel leuk om te doen. Straks nog een extra laag saus erover en dan kunnen we vast weer lange tijd genieten van de veranderde kamer en het daarmee van het gedane werk.

                 

                  Loopbaan van een politicus

                  Je zal maar lijsttrekker zijn en je loopbaan hangt af van de uitslag van de verkiezingen. Word je minister-president, minister of gewoon kamerlid? Daar heb je invloed op! Wie het beste het debat voert en het leukst overkomt via de televisiecamera’s wordt minister-president. Zijn dat dan de functie-eisen voor de baan van minister-president? En is dat de selectieprocedure? Stel je voor dat jouw bedrijf een afdelingsmanager nodig heeft en vervolgens video’s van 6 kandidaten bekeken worden door de voltallige afdeling waarna een ieder die die dag zin heeft mag meebeslissen wie het wordt.

                  Onzin natuurlijk want een democratie is iets heel anders dan een bedrijf. De vergelijking die Peter R de Vries trok bij DWDD van een CEO en een minister-president gaat net zo min op als dat een bedrijf een democratie zou zijn. De persoon politicus is echter gewoon een mens met ambities, voorkeuren, zenuwen, angsten, van vlees en bloed en hopelijk met hart en ziel.

                  Als je dan zo hard werkt om jouw partij groot te laten worden, mee te mogen regeren, invloed te hebben, hoe moet het dan zijn om zo afhankelijk te zijn van externe factoren? Met een rugzak vol politieke kennis en vaardigheden een campagneplan maken, wekenlang vroeg opstaan, laat naar bed, volstampen met feitenkennis en oneliners, ach, gewoon werk. Vervolgens ben je afhankelijk van de televisiejournalistiek waar omroepen, presentatoren en zelfs opiniepeilers zo hun partijvoorkeur hebben. Dan komt de dag van de verkiezingen. Wat blijkt dan van groot belang? Het weer. Pfff.

                  Gelukkig bepaalt de uitslag van de verkiezingen alleen of je deze strijd wint en niet de oorlog . Als de rugzak goed vol zat met politieke kennis en vaardigheden, dit jaar is aangevuld met de ervaring van deze verkiezingsstrijd en vooral het vuur voor de partij nog steeds gloeit is er nog volop hoop. Met een beetje geluk zijn er volgend jaar weer verkiezingen.

                    Nieuw schooljaar, nieuw werkjaar, tijd voor de eerste blog.

                    De eerste schooldag na de grote vakantie. Iedereen weer naar school, naar het werk, de wegen zijn weer druk, het leven begint weer.  De mensen zonder schoolgaande kinderen kunnen nog even genieten van de goedkopere en rustiger naseizoenvakanties maar ook die worden binnenkort terugverwacht op het werk. De organisatieplannen voor volgend jaar moeten gemaakt worden, de budgetrondes zijn begonnen en daar kan je maar beter bij zijn. Voor je het weet wordt alle tijd weer opgeslurpt en is het jaar in volle gang.

                    Meestal maak ik 2 keer per jaar goede voornemens, bij de start van het nieuwe kalenderjaar en bij de start van het nieuwe schooljaar. Die laatste hebben vaak te maken met het buitenleven van de vakantie en het werkzame leven. Een aantal weken in een ander ritme, een andere omgeving en vooral veel buitenlucht brengen mij altijd weer dichter bij mezelf. Ik kan dan beter doelen stellen over wat ik de komende tijd echt belangrijk vind.

                    Dit jaar heb ik een voornemen dat misschien wel heel vreemd klinkt. Ik heb vooral zin om weer eens hard aan het werk te gaan. Concreet wil ik graag meer tijd vrij maken om flink door te kunnen werken, dingen mee te maken en resultaten gaan zien.  Toen ik in loondienst werkte werd ik betaald om te komen werken, dus dat hoefde ik me niet voor te nemen, dat deed ik in ieder geval. Ik kan me dan ook goed voorstellen dat dit voornemen vreemd klinkt voor mensen die nu nog in loondienst werken. En ja, misschien klinkt het ook wel vreemd voor mensen die al lang als zelfstandige werken en voor wie het misschien best wat minder mag. Bij elke fase horen vaak weer andere doelen.

                    Eigenlijk is het misschien ook wel een voornemen dat erg bij mij past. Als kind was ik ook altijd al blij dat de grote vakantie voorbij was en het leven weer begon. Je kan natuurlijk ook zeggen dat vakantie pas het echte leven is. Als je echter kan genieten van al die weken dat je werkt en/ of studeert is je leven minstens verrijkt met factor 4.

                    Mijn voornemen om vandaag mijn eerste blog te plaatsen is in ieder geval geslaagd.